Επετειακοί χαιρετισμοί

Ελάχιστες οι μέρες που η σκέψη μου ως ελευθεροτέκτονα, μένει μακριά απ’ τις αρχές και τα ιδεώδη του Τάγματος.

Απ’ την πρώτη εκείνη στιγμή που άκουσα τον αρμονικό ήχο των κρουομένων σφυρών και τα λόγια του Αδ∴ Σεβ∴, ρίζωσε μέσα μου η αγάπη για το Τάγμα των Ελευθεροτεκτόνων. Έκτοτε, η συνείδησή μου, παραμένει εστραμμένη προς ανατολάς.

Βαδίζοντας προς το τέλος της δεύτερης δεκαετίας, μιας γόνιμης και στέρεας πορείας της Μεγ∴ Στοάς της Κύπρου και έχοντας ως καύχημα τα 150 περίπου χρόνια λειτουργίας Τεκτονικών Στοών στο νησί μας, το βάρος της ευθύνης πολλαπλασιάζεται. Μα πρώτα απ’ όλα, οφείλουμε να αφήσουμε τη σκέψη μας, για λίγο να στρέψει το βλέμμα στους πρωτομάστορες. Σε αυτούς, που έθεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο για να σταθεί το μέλλον του Ελευθεροτεκτονισμού στον τόπο μας. Δίκαιος ο έπαινος και η ευγνωμοσύνη αιώνια, σε αυτούς τους λιθοξόους του νέου μεγάλου ναού.

Αδελφοί μου, ας σταθούμε για μια στιγμή ακίνητοι, αμίλητοι. Αφήνοντας τη φοβερή σιγή, να ανάψει ένα κερί, στο μανουάλι της μνήμης, για τους μεταστάντες αδ∴ μας στην Αιων∴ Ανατ∴ Ιδιαίτερη μνεία, οφείλουμε σε αυτούς που συνέδραμαν στη δημιουργία και στην καθιέρωση της Μεγ∴ Στοάς της Κύπρου. Πως μπορώ να μην μνημονεύσω τα ονόματα αυτών που διετέλεσαν Μεγ∴ Διδ∴; Τον πρώτο Μεγ∴ Διδ∴ αδ∴ Ιβίκκο Βορκά, τον αδ∴ Παναγιώτη Ιωάννου, τον αδ∴ Πέτρο Μαχαλεπή και τον αδ∴ Ανδρέα Χαραλάμπους. Αλλά και όλους τους άλλους αδελφούς οι οποίοι «έκαστος εφ’ ω ετάχθη», υπηρετήσαν τον Κυπριακό Τεκτονισμό.

Θερμές ευχαριστίες οφείλονται και προς τις τρεις Μεγ∴ Στοές, της Αυστρίας, της Πενσυλβανίας και της Ελλάδος, οι οποίες από κοινού εγκαθίδρυσαν στις 8 Οκτωβρίου του 2006 την Μεγ∴ Στοά της Κύπρου.

Είκοσι χρόνια πορείας και οι σφύρες αδιάλειπτα κρούονται αρμονικά και ο ήχος τους γεμίζει όλους μας υπερηφάνεια για ότι πετύχαμε μέχρι σήμερα. Αλλά και με ζήλο και με ενθουσιασμό για τις μέρες που έρχονται. Μέρες γεμάτες με φιλοσοφικό, πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο, εμπνεόμενοι πάντοτε απ’ όσα μας κληροδότησαν οι παλαιότεροι τέκτονες. Δική μας η ευθύνη να μεταλαμπαδεύσουμε αυτές τις αξίες και τα ιδανικά, στους νεότερους τέκτονες, οι οποίοι καλούνται να ζήσουν και να εργαστούν σε ένα κόσμο χαοτικό, όπου όλες οι αρχές και παραδόσεις κλυδωνίζονται και αμφισβητούνται.

Ο τεκτονισμός μέσα από τα διδάγματα του, καλείται να αποτελέσει ανάχωμα σε αυτή την σήψη της εποχής μας. Μέσα σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, οφείλει διαρκώς να εναρμονίζεται και να εκσυγχρονίζεται, για να αποτελεί το καταφύγιο των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων.

Εμείς, οι τέκτονες της Κύπρου, μπορούμε να νιώθουμε ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι, γιατί η δική μας Μεγάλη Στοά, μέσα από πολλές δυσκολίες και αντιξοότητες πέτυχε πολλά.

«Ο τόπος μας είναι κλειστός», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης. Ένα νησί στην άκρη της θάλασσας, είναι ο τόπος μας. Ένα νησί που πέρασε πολέμους, δυστυχία, εκτοπισμό, αλλά στάθηκε και άντεξε και αναγεννιέται διαρκώς από την τέφρα του. Εδώ, άνθρωποι ελεύθεροι και χρηστοήθεις, κατάφεραν αυτό που κάποτε φάνταζε ακατόρθωτο. Να έχει η Κύπρος μια Μεγάλη Στοά, στέρεα και αλληλοαναγνωρισμένη απ’ το σύνολο σχεδόν όλων των Μεγάλων Στοών ανά το Παγκόσμιο.

Αδελφοί μου, από τα τρίσβαθα της ψυχής μου, θερμά ευχαριστώ όλους εσάς που συνεορτάζετε μαζί μας τα είκοσι χρόνια ζωής της Μεγάλης Στοάς της Κύπρου και σας διαβεβαιώ, ότι το ταξίδι μας προς το αιώνιο φως συνεχίζεται και το φως αυτό δίνει νόημα και αξία, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε μας έργο, σε κάθε μας σκέψη.

Mε την ευκαιρίαν του εορτασμού της συμπληρώσεως 20 ετών λειτουργίας της Μεγάλης Στοάς της Κύπρου απευθύνω εις άπαντα τα μέλη της, ειλικρινή και εγκάρδιον χαιρετισμόν αδελφικής αγάπης, ομόνοιας και αδελφοσύνης.

Ο Τέκτων, πρέπει να θεωρεί τον Ελευθεροτεκτονισμόν, ως την παγκόσμιον οργάνωσιν η οποία ασκεί την επίδρασίν της εις ολόκληρον τον κόσμο.

Γνωρίζομεν ότι ο Τεκτονισμός, έδωσεν εις την ανθρωπότητα ηγέτες, ανθρώπους υψηλής πνευματικότητας, οι οποίοι την οδήγησαν εκ της δουλείας εις την λύτρωσιν, εκ της αγνοίας προς το φώς, εκ της απελπισίας προς την ελπίδα.

Ταύτα πάντα όμως, εξαρτώνται εκ τής ιδίας ενός εκάστου εξ ημών συμπεριφοράς. Ο αληθής Τέκτων πρέπει να χρησιμεύη ως παράδειγμα δια των έργων, των λόγων και των πράξεων αυτού. Πρέπει να καταβάλη κάθε προσπάθειαν δια να παρακινήση τους άλλους ανθρώπους, τους ολιγότερον αυτού πεφωτισμένους μη μεμυημένους, να ακολουθήσουν εις την ζωήν τα βήματά του. Αποτελεί ύψιστον καθήκον μας, να φροντίζομεν και να εργασθώμεν όπως το πανανθρώπινον τεκτονικόν ιδεώδες, καταστή κτήμα, όσον το δυνατόν περισσοτέρων ανθρώπων. Βάσιν όμως της επιτυχίας της ατομικής τεκτονικής μας καταρτίσεως και της μέσω ημών γενικοτέρας εξαπλώσεως των τεκτονικών αρχών ανά τον κόσμον, αποτελεί η συμπόνοια, η ομόνοια, η αδελφοσύνη και η αγάπη. Την τελευταίαν ταύτην, ονομάζομεν θεμελιώδη βάσιν του ημετέρου συστήματος και οφείλετε να συνεχίσετε να την ασκείτε.

Κρίνω απαραίτητον κατά την ώρα ταύτην του εορτασμού της συμπληρώσεως 20 ετών κρούσεως των σφυρών της Μεγάλης Στοάς της Κύπρου, να τονίσω τα ανωτέρω, με την ελπίδα ότι, εκ μέρους σας, θα υπάρχει πρόθυμος συνέχισις της προσφοράς δια τεκτονικόν έργον γόνιμον και καρποφόρον εις, τον αιώνα τον άπαντα

Είκοσι έτη, 2006 - 2026. Για την Ιστορία, ένα ελάχιστο διάστημα. Για τον Τεκτονισμό, ένας μόλις παλμός. Για εμάς όμως, τους εργάτες της Μεγ∴ Στοάς της Κύπρου, είκοσι έτη σημαίνουν μια ολόκληρη εποχή. Την εποχή της ενηλικίωσής μας.

Την 15ην Ιανουαρίου 2006, στη Λευκωσία, με την ύψωση του Φωτός και την ίδρυση της Μεγ∴ Στοάς της Κύπρου, από τις τότε τακτικές Στοές της νήσου, εκπληρώθκε ο διακαής πόθος γενεών Κυπρίων Τεκτόνων: να αποκτήσει ο κυπριακός Τεκτονισμός την δική του, κυρίαρχη, ανεξάρτητη και αυτοδιοίκητη φωνή.

Δεν ήταν τυχαίο γεγονός, ούτε αυτονόητο. Υπήρξε καρπός πίστεως, υπομονής, διπλωματικής προσπάθειας και αδ∴ ενότητος. Οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη στους Ιδρυτές Αδελφούς, στους πρώτους Μεγ∴ Διδασκάλους και σε όλους όσοι μόχθησαν αφανώς, διά να τεθούν τα θεμέλια.

Ως ένας εκ των υπηρετησάντων το Ύπατο Αξίωμα του Μεγ∴ Διδ∴, φέρω την βαθεία συναίσθηση της τιμής και του βάρους. Υπηρέτησα έναν θεσμό που ουδέποτε υπήρξε αυτοσκοπός. Η Μεγ∴ Στοά της Κύπρου δεν ιδρύθηκε για να προσθέσει έναν ακόμη τίτλο, αλλά για να υπηρετήσει. Να υπηρετήσει τον Άνθρωπο, διά της ηθικής του τελειοποιήσεως.Να υπηρετήσει την Πατρίδα, διά της καλλιεργείας ενάρετων πολιτών. Να υπηρετήσει την Αλήθεια, διά της αναζητήσεως του Φωτός. Εις την διαδρομήν ταύτην των είκοσι ετών, η Μεγ∴ Στοά μας, κατόρθωσε να είναι αντάξια της ιστορίας και του πολιτισμού της Κύπρου. Αναγνωρισθείσα υπό των πλειόνων Κανονικών Μεγ∴ Στοών ανά την υφήλιο, εστάθη ισότιμος συνομιλητής και σεβαστός εταίρος εις την παγκόσμια Τεκτ∴ Οικογένεια. Διεφύλαξε την Κανονικότητα, προήγαγε το Τεκτονικό έργο και απέδειξε ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός στην Κύπρο, είναι ζωντανός οργανισμός, με ρίζες εις το παρελθόν και όραμα διά το μέλλον. Η επέτειος αυτή δεν είναι μόνον αφορμή αναμνήσεως, αλλά κυρίως αφορμή περισυλλογής και ευθύνης.

Το καθήκον των επομένων γενεών είναι βαρύτερον του ιδικού μας. Να διαφυλάξουν την ενότητα, να προασπίσουν την ανεξαρτησία της Μεγ∴ Στοάς και να μεταλαμπαδεύσουν το Φως αλώβητο, καθαρό και ακέραιο, ως το παραλάβαμε.

Εύχομαι ολοψύχως όπως ο Μ...Α...τ...Σ∴ σκεπάζει, φωτίζει και καθοδηγεί τα έργα της Μεγ∴ Στοάς της Κύπρου επί αιώνας αιώνων. Εις δόξαν της Μεγ∴ Στοάς της Κύπρου.

Η συμπλήρωση είκοσι χρόνων από την επίσημη εγκαθίδρυση της Μεγάλης Στοάς της Κύπρου, αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό ορόσημο στην ιστορία του Κυπριακού Ελευθεροτεκτονισμού και μια ευκαιρία όχι μόνον εορτασμού, αλλά και περισυλλογής, απολογισμού και προβληματισμού για το μέλλον.

Παράλληλα, τιμούμε όλους όσοι, μέσα στις δύο αυτές δεκαετίες, υπηρέτησαν τη Μεγάλη Στοά της Κύπρου και συνέβαλαν, ο καθένας από τη θέση του, στην εδραίωση, την ανάπτυξη και τη διεθνή παρουσία της.

Είχα και εγώ την ιδιαίτερη τιμή και το εξαιρετικό προνόμιο, να υπηρετήσω τη Μεγάλη Στοά της Κύπρου από το ύπατο αξίωμα του Μεγάλου Διδασκάλου.

Η περίοδος εκείνη, αποτελεί το σημαντικότερο κεφάλαιο της τεκτονικής μου διαδρομής και, πέρα από την τιμή που μου επιφύλαξε, με οδήγησε σε μια βαθύτερη συνειδητοποίηση: ότι στον Ελευθεροτεκτονισμό τα αξιώματα είναι πρόσκαιρα, ενώ η αποστολή και η ευθύνη που τα συνοδεύουν, είναι διαχρονικά. Κάθε αδελφός ανεξαρτήτως αξιώματος, αποτελεί έναν κρίκο μιας αδιάσπαστης αλυσίδας, που συνδέει εκείνους που προηγήθηκαν με εκείνους που υπηρετούν σήμερα και, μέσα από αυτούς, με εκείνους που θα ακολουθήσουν.

Παραλαμβάνουμε από τους προηγούμενους, υπηρετούμε κατά τον χρόνο που μας αναλογεί και παραδίδουμε στους επόμενους. Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η μεγαλύτερη ευθύνη μας. Διότι, είκοσι χρόνια μετά, δεν αρκεί να αναλογιζόμαστε μόνο τι πετύχαμε. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε «τι Μεγάλη Στοά θέλουμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές Αδελφών;». Πίστευα πάντοτε - και εξακολουθώ να πιστεύω - ότι η πραγματική δύναμη του Ελευθεροτεκτονισμού δεν βρίσκεται στους αριθμούς. Βρίσκεται στην ποιότητα των μελών του , στην Αδελφότητα που τους συνδέει, στην προσήλωσή τους στις Αρχές, στην Τεκτονική Τάξη και στα Landmarks, καθώς και στην καθημερινή προσπάθεια του καθενός να γίνει καλύτερος άνθρωπος, για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την κοινωνία.

Γι’ αυτό και μία από τις αρχές που προσπάθησα να υπηρετήσω κατά τη διάρκεια της θητείας μου ήταν πάντοτε σαφής: ποιότητα έναντι ποσότητας.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν είναι απλώς μία φιλανθρωπική οργάνωση, ούτε περιορίζεται στην τέλεση του Τύπου. Η φιλανθρωπία αποτελεί καθήκον μας και ο Τύπος αναπόσπαστο θεμέλιο της εργασίας μας. Η βαθύτερη όμως αποστολή μας παραμένει η ηθική και πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου: να δεχόμαστε καλούς ανθρώπους και, μέσα από την τεκτονική εργασία, να τους προσφέρουμε τα εργαλεία ώστε να γίνονται καλύτεροι.

Ο κόσμος του 2026, είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον του 2006. Η τεχνολογική εξέλιξη, η Τεχνητή Νοημοσύνη και οι νέες μορφές επικοινωνίας μεταβάλλουν με πρωτοφανή ταχύτητα τον τρόπο με τον οποίο ζούμε, εργαζόμαστε και σκεπτόμαστε. Μέσα όμως σε έναν κόσμο που αλλάζει με γεωμετρική πρόοδο, υπάρχουν αξίες που δεν πρέπει να αλλάξουν, και για τον Τέκτονα δεν αλλάζουν: Αδελφοσύνη, Ακεραιότητα, Δικαιοσύνη, Ανοχή, Σεβασμός προς τον συνάνθρωπο και Προσφορά προς την κοινωνία.

Αυτές οι Τεκτονικές αξίες, δεν ανήκουν σε μία εποχή. Είναι διαχρονικές. Και ίσως σήμερα ο κόσμος να τις χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Η πρόκληση, επομένως, για τις επόμενες δεκαετίες είναι ξεκάθαρη: Να εξελισσόμαστε χωρίς να αλλοιωνόμαστε. Να εκσυγχρονιζόμαστε χωρίς να απομακρυνόμαστε από τις ρίζες μας. Να μεγαλώνουμε χωρίς να θυσιάζουμε την ποιότητα. Να υπηρετούμε την κοινωνία χωρίς να λησμονούμε τον βαθύτερο σκοπό της τεκτονικής μας εργασίας.

Στην ιδιαίτερη αυτή επέτειο, θα ήθελα όμως να επαναλάβω και ένα προσωπικό μου όραμα, το οποίο εξέφρασα κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως Μεγάλος Διδάσκαλος και το οποίο εξακολουθώ να πιστεύω βαθιά:

Μία Μεγάλη Στοά για ολόκληρη την Κύπρο. Μία κυρίαρχη Μεγάλη Στοά που να μπορεί κάποτε να αποτελέσει την κοινή τεκτονική στέγη όλων των κανονικών Τεκτόνων που κατοικούν στην Κύπρο, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής ή γλώσσας. Η ιδιαίτερη και συχνά δύσκολη ιστορία της πατρίδας μας, δημιούργησε διαχωρισμούς και πληγές που όλοι γνωρίζουμε. Πιστεύω όμως, ότι εμείς ως Τέκτονες, διαθέτουμε τα εργαλεία για να αναζητούμε εκείνα που ενώνουν τους ανθρώπους και όχι εκείνα που τους χωρίζουν.

Η Αδελφοσύνη δεν γνωρίζει εθνική καταγωγή.

Η Ανοχή δεν γνωρίζει γλώσσα.

Η Δικαιοσύνη δεν κάνει διακρίσεις.

Και το Φως που αναζητούμε είναι κοινό για όλους.

Το όραμά μου, επομένως, παραμένει εκείνο που εξέφρασα και στο παρελθόν: οι κανονικοί Τέκτονες που κατοικούν στην Κύπρο, να μπορούν κάποτε να εργάζονται μαζί, με αδελφική αγάπη, αμοιβαίο σεβασμό και προσήλωση στις κοινές μας αρχές, κάτω από μία κοινή τεκτονική στέγη - τη Μεγάλη Στοά της Κύπρου. Γνωρίζω ότι ένα τέτοιο όραμα δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθεί. Τα μεγάλα οράματα, σπάνια είναι εύκολα. Όπως πίστευα τότε, πιστεύω και σήμερα ότι, όταν υπάρχει πραγματική βούληση, αδελφικό πνεύμα, αμοιβαίος σεβασμός και προσήλωση στις κοινές μας αρχές και αξίες , μπορεί να βρεθεί ο δρόμος.

Ας είναι λοιπόν η 20η επέτειος, όχι μόνο μια στιγμή υπερηφάνειας για όσα επιτεύχθηκαν, αλλά και μια ευκαιρία να κοιτάξουμε με θάρρος και αισιοδοξία προς το μέλλον.

Με βαθιά συγκίνηση για όσα προηγήθηκαν, με ευγνωμοσύνη προς εκείνους που άνοιξαν τον δρόμο και με εμπιστοσύνη προς εκείνους που θα τον συνεχίσουν, εύχομαι η Μεγάλη Στοά της Κύπρου να πορευθεί στις επόμενες δεκαετίες ενωμένη, ισχυρή, κυρίαρχη και σταθερά προσηλωμένη στις αρχές και στα ιδεώδη του Ελευθεροτεκτονισμού.

Τα πρώτα είκοσι χρόνια, αποτελούν πλέον την ιστορία μας. Τα επόμενα είκοσι αποτελούν την ευθύνη μας.